Gedicht van Sabine

Pesten is geen spelletje

Niet wetende wat er is gebeurt,
kijk je naar hem,
een blauw oog,
en zijn lip een stukje ingescheurd.
Hopeloos kijkt hij je aan,
Wat moet je doen?
Hem helpen?
of toch maar achter de rest aan gaan?
Met je gedachten bij het feit hoe hij daar ligt,
ga je mee met de klas,
maar het enige dat je nog voor je ziet,
zijn de tranen, lopend over zijn gezicht.
Langzaam staat hij op,
strompelend loopt hij langs je heen,
je voelt het schuldgevoel in je opkomen,
trapt kwaad tegen een losliggende steen.
Je loopt achter hem aan,
ondersteund hem met een vriendelijke lach,
je denkt: laat ze het maar weten,
laat ze maar weten,
dat dit nooit meer gebeuren mag.