Mijn verhaal over pesten...

Ik werd op de basisschool niet echt gepest. Het waren meer wat kleine irritaties, maar verder niks. Daarom wist ik ook toen nog niet wat voor impact pesten op mijn leven zou hebben..
Ik kwam vorig jaar in de 1e klas. Spannend natuurlijk en natuurlijk was ik een beetje verlegen. Ik kwam in een leuk ogende klas. Gezellige mensen en ik had al snel een beste vriendin er bij Mees. Samen met de beste vriendin die ik al van af de basisschool kende en Mees gingen we het jaar in. Omdat ik in een klas zit waar alle niveaus bij elkaar zijn, zat ik vaak bij Mees en mijn andere vriendin, maar ook vaak niet... En zo begon het. De kinderen van mijn niveau mochten mij op een of andere manier niet en dat lieten ze merken! Ze gooide spullen van mijn tafel af, maar wat ze vooral goed konden was met woorden pesten. Eerst zeiden ze dat ik dik was en lelijk en dat ik een rare neus heb. Ik legde mij er bij neer, maar voelde me steeds ongelukkiger... Niemand had dat door en het pesten werd steeds erger. Mijn mentor geloofde me dan nog eens niet!! Ik probeerde van alles om duidelijk te maken wat het pesten met mij deed, maar geen een leraar luisterde en mijn vriendinnen betrokken zich liever niet in mijn ruzies... Ik dacht dat het in de 2e klas beter zou gaan. Ik vormde een groepje met Mees en weer een nieuwe vriendin, maar omdat we met zijn 3en waren werd ik vaak buiten gesloten. Maar volgens mij hebben ze dat zelfs nu nog niet door. Nu was ik laatst aan het skaten met Mees en ging een van die gemene meisjes en nog een vriendin van haar mij lastig vallen. Ze probeerde me te laten vallen, duwde me en schreeuwde gemene dingen. Lijkt net zo erg, maar ik was al zo gepest dat het me bang maakte. Nu gebeurde dat ook nog aan het einde van de vakantie. Ik moet morgen weer naar school en daar zullen die kinderen weer beginnen. Ik hoop nog altijd dat het stopt en dat iemand naar me luistert. Ik word nog altijd gepest, maar ik hoop dat veel kinderen er wat aan kunnen doen.